Vijf vragen over…

De heuvelachtige kust van zuidoost Engeland is deze weken het decor voor de oefening Basic Stoter. Compagnieën van 13 Infanteriebataljon (Luchtmobiele Brigade) testen daar innovaties, technologieën en manieren van optreden. Bataljonscommandant luitenant-kolonel Steven Vermeulen heeft de details.

“Deze oefening heeft meerdere doelstellingen. Ten eerste: alle nieuwe militairen integreren en zorgen voor saamhorigheid. Ten tweede traint iedereen op het eigen niveau, zodat we straks goed aan de start verschijnen. Er is veel mogelijk hier: we kunnen optreden in verstedelijkt gebied en beboste heuvels. We kunnen schieten op de schietbaan én het oefenterrein. Bovendien kunnen we trainen tot aan compagniesniveau (doorgaans 120-150 militairen, red.). Daarnaast innoveren we met het oog op de veranderende dreigingen in de wereld. We testen nieuwe concepten en spullen en kijken hoe onze mensen andere procedures, technieken en technologieën kunnen gebruiken.” 

“Er komen tegenwoordig veel opdrachten op de eenheden af en iedereen is verspreid bezig. Één compagnie is bijvoorbeeld maar deels aanwezig bij Basic Stoter, omdat zij straks EUMAM (Europees initiatief om Oekraïense militairen te trainen, red.) gaan doen. Die zijn we drie maanden kwijt. Een andere compagnie zit zeven maanden in Bosnië. We kunnen hier nu dus met twee compagnieën trainen. Voor mij is het belangrijk om te kijken, wie waar staat en welke training het beste past. Onze Alfa-compagnie kan nieuwe spullen en technieken testen. Van hun ervaringen kunnen andere compagnieën leren. We zijn er inmiddels wel achter dat we niet meer moeten doen wat we deden. Daarom is ook het Kenniscentrum Grondgebonden Manoeuvre hier; zij zijn bezig met het peloton van de toekomst. Hierdoor traint de eenheid met andere middelen en procedures. Hier kunnen we kijken wat werkt en wat niet.” 

“We zetten zelf drones in om te zien hoe we die in onze systemen kunnen integreren. We hebben een digitaal kaartsysteem waarin je precies kan zien wie waar is. Daar kunnen we de dronebeelden ook inladen. Zo kun je middelen coördineren en synchroniseren. We testen hoe we UAS (Unmanned Aerial Systems, red.) en UGV’s (Unmanned Ground Vehicles, red.) kunnen inzetten. Wanneer gebruiken we ze wel en wanneer niet.  
Tegelijkertijd heb je natuurlijk ook met vijandige drones te maken. Wij stellen vast wat zij wel en niet zien, wanneer we het kwetsbaarst voor hen zijn. Dat is eigenlijk waar een groot deel van deze oefening op neerkomt; wat werkt wel, wat niet? Wanneer moet je het helemaal anders doen en wanneer val je terug op vertrouwde patronen? Dat is een uitdaging.” 

“De Bravo-compagnie traint met veel nieuwe mensen op niveau 1 en 2, dus op individueel en groepsniveau. De militairen kunnen hier de basisvaardigheden onder de knie krijgen. Bovendien is er tijd om ze aan te spreken en te corrigeren; van de meldingen die ze doen tot aan wapenvaardigheden. Maar ook jonge groepscommandanten worden begeleid in hun rol als leidinggevenden. Hoe ga je hiermee om, wees duidelijk, geef goed richting en stuur bij als je merkt dat het niet goed gaat. Door hier te zijn en met innovaties aan de slag te gaan, ondervinden ze zelf wat werkt en wat niet. Daar kunnen ze over nadenken om vervolgens aanpassingen te doen.” 

 “Ik ben eigenlijk nooit helemaal tevreden. Ik vind dat je kritisch moet blijven, het kan altijd beter. Maar ik ben super gelukkig met deze oefening omdat we op allerlei niveaus enorme stappen maken. Ook bij de staf die deels nieuw is. Het is goed om te merken hoe onze mensen reageren op wat ze hier ondervinden. En hoe ze die lessen straks aan de overkant van het Kanaal weer willen toepassen. Die awareness en dat enthousiasme zijn fantastisch. Dit past goed bij het 13^e Bataljon: ze zijn kritisch en leggen de lat hoog. Dat is prima, maar je moet ook terugkijken en tevreden zijn met de grote stappen die zijn gemaakt. Iedereen komt op een hoger niveau uit deze oefening en dan ben ik een gelukkige commandant.”