Ander traject, zelfde trots 

“Petten af...., baretten op!” Met dit commando kwam onlangs een einde aan de eerste mariniersopleiding nieuwe stijl en de Final Exercise (FINEX) van blok 25-3. Hoewel korter van duur, is de intensiteit van de vorming zeker niet minder, mede door 3 weken bergtraining in Schotland. Ook de trots en veel andere emoties die op de gure vrijdagochtend vochten om voorrang bij de binnenkomst op de Rotterdamse Van Ghentkazerne (VGKAZ), waren dezelfde. “Dit went nooit.” 
  
Rond 08.00 uur op vrijdag 2 april loopt het exercitieterrein van de VGKAZ langzaam vol. Het zal nog een uur duren voordat 91 nieuwe mariniers de kazerne op zullen marcheren. Vaders, moeders, grootouders, geliefdes, vrienden en collega’s willen erbij zijn als de jonge mannen straks afgemat, maar apetrots door de poort lopen. Zo ook Daniëlle, moeder van marinier 1 Julian (22) uit Hoorn. Zelf is zij oud-marineofficier en getrouwd met een marineman, kapitein-luitenant ter zee Bastian.

“Julian is de afgelopen periode vooral mentaal enorm gegroeid”, geeft zij aan. In een tijd van grote geopolitieke onrust toont Daniëlle zich enigszins bezorgd, maar vertelt tegelijkertijd dat Julian er juist nu bewust voor heeft gekozen. En met een brede lach: “Hij koos voor een andere ‘kleur’ dan zijn vader en moeder, maar wij zijn hartstikke trots op hem.” 

Iets verderop staat de trotse moeder van marinier 1 Joshua (19). Zelf is zij adjudant-onderofficier bij de Koninklijke Marechaussee. “Nee, bezorgd ben ik niet”, antwoordt zij desgevraagd. “Ik ben zelf militair, dus dat scheelt. Ik vind het heel goed dat we nog steeds jonge mensen hebben die iets voor het land willen doen. Ik mocht het vroeger ook van mijn ouders, dus ik vind dat mijn kind dezelfde kans moet krijgen. En ik ben hartstikke blij dat hij van kleins af aan wist wat hij wilde worden en dat het hem gelukt is.” En, wijzend op de beschilderde kartonnen borden die zij en ander fans van Joshua bij zich hebben: “We hebben zitten knutselen om hem aan te moedigen als hij straks binnenloopt. Ik hoop wel dat ik hem herken, want ze lijken allemaal op elkaar.”

De mensenmassa wordt intussen steeds groter en de spanning stijgt. Dan komt de groep eraan, iets na 09.00 uur, voorafgegaan door tamboers en kaderleden van het Mariniers Opleidingscentrum (MOC). Rode fakkels worden langs de route ontstoken terwijl de nieuwe mariniers de laatste meters afleggen naar de poort. Een moeder filmt de groep met haar telefoon door het hek heen en slaat bij het zien van de die hards geëmotioneerd een hand voor haar gezicht. Dan stappen en/of strompelen de mannen de poort door, de kazerne op. Luid gejuich en een daverend applaus rollen over het exercitieterrein. De rugzakken gaan af, de wapens worden weggelegd en de nieuwelingen stellen zich op.

Terwijl zij worden toegesproken over de kernwaarden ‘Verbondenheid, Kracht en Toewijding’ en worden herinnerd aan de verschillende fases van de intensieve reis naar dit moment, sluit een klein gezelschap zich nog snel aan bij de inmiddels rijen-dikke menigte. “Ik ben Eddie, oom van Timo”, zegt hij op gedempte toon. "Hij is 22 jaar. Ik ben hier met zijn moeder, vriendin en maat. We zijn trots op Timo; hij is de juiste man op de juiste plaats.” 

Dit Haagse clubje speurt enige tijd naar hun nieuwe marinier, maar ontdekt hem dan toch binnen het zwaar gecamoufleerde geheel. Timo’s vriendin Ellen straalt. Ze is heel erg blij voor hem, geeft ze toe. “Hij heeft tijdens de opleiding heel veel vette dingen mogen ervaren. Het was natuurlijk wel zwaar, dus als hij thuiskwam, lag hij ook wel veel in bed. Even z'n uurtjes inhalen, natuurlijk.” 
 

Kolonel der mariniers Jan ten Hove, commandant VGKAZ, overziet het geheel goedkeurend. Hij is in organisatorisch opzicht betrokken bij de intocht, maar haalt toch ook zijn mariniershart op bij het zien van alle taferelen. “Het is een spannende tijd”, geeft hij vervolgens toe, “maar dat is precies wat mariniers willen. Want als er ‘morgen’ een vredesmissie komt in bijvoorbeeld Oekraïne, dan staan ze allemaal aan mijn bureau. ‘Denkt u dan ook wel aan mij, want ik moet wel mee’, krijg je dan te horen. Natuurlijk is trainen in Noorwegen of Schotland prachtig, maar echte zingeving is toch meedoen met een missie.” 

Dat laatste weet ook oud-marinier Peter Bercx, de voorzitter van de Vereniging Contact Mariniers (COM). In het programma ‘Beau en de Veteranen’ (2019) van Beau van Erven Dorens vertelde Bercx ooit op indringende wijze wat uitzendingen met je kunnen doen. Marinier-zijn is niet ‘gratis’, zullen we maar zeggen. Hij vindt het deze vrijdagochtend geweldig dat hij als COM-voorzitter ‘deze stoere jongens en ouders mag binnenklappen’. “Wat het ook nu weer met mij doet; het went nooit... Het komt door dat intensieve gevoel van verbondenheid, trots en eer.” 

De oud-marinier is nog niet uitgesproken of de ceremonie nadert het traditionele hoogtepunt. De veldpetten, waar je na een intensieve FINEX een stevig soepje van kunt koken, slaan even later met een doffe klap op de stenen, waarna de kersverse mariniers hun felbegeerde mariniersbaret opzetten. Andermaal gejoel, gejuich, applaus. Wanneer de woorden ‘Dames en heren, ze zijn van u’ klinken, is de horde niet meer te houden. Iedereen struint desnoods door bosjes en struiken het middenterrein op en stormt op de mannen af. Big hugs, vochtige ogen, trillende mondhoeken, groot enthousiasme; alles komt voorbij.  

De eerder genoemde marinier 1 Timo wordt in de armen gesloten. “Het was zwaar en intens, maar wel heel vet en leerzaam”, vertelt hij met een brede lach op zijn gecamoufleerde kaken. “Je hebt jezelf leren kennen, maar ook bereikt wat je wilt: je bent marinier geworden. Je wilt zorgen dat je vrienden en familie, de mensen om wie je geeft, veilig kunnen leven. Als jij daar je steentje aan bij kunt dragen, met dit werk, dan vind ik dat heel mooi.” 

In hetzelfde strijdgewoel op het exercitieterrein staan oma Wies (83), oma Willy (81) en opa Karel (82) van marinier 1 Ezra (22) uit Flevoland. “Ik vind het zeer bijzonder dat we dit mee mogen maken”, zegt Willy. “Het is koud, maar we hebben het er hartstikke graag voor over.” Wies vult aan: “We zijn trots op onze kleinzoon; dat hij dit gepresteerd heeft. Toen ik hoorde dat hij marinier wilde worden, schrok ik wel. Ik dacht: jongen, waar begin je aan? Juist omdat het vandaag de dag zo onrustig is. Ik dacht altijd dat wij geen oorlog meer zouden meemaken... En dan denk ik aan al die jonge mensen hier. Die staan ervoor om ons te verdedigen; ons land, huis en haard. Maar misschien wel met inzet van hun eigen leven. Ik heb Ezra weleens gewaarschuwd: straks moet je naar de oorlog, jongen! En toen zei hij: daar doe ik het voor, oma.”

Ten slotte terug naar marinier 1 Julian. Zijn ouders, zus Nikita, oma Bettie, vriendin Quinty en andere fans stralen. Hoe hij alles heeft ervaren? “Was zwaar, maar wel supermooi! Een ervaring die je gewoon voor de rest van je leven bij je houdt, denk ik. Het grootste kippenvelmoment ooit, om hier die straat door te lopen. Echt geweldig.” Bij dezen, als kersverse marinier, dus lid van de ‘groene’ marine, tegenover ouders van de ‘blauwe’ marine. Hoe is dat? “Ik moet toch beter zijn”, stelt hij lachend en vol bravoure, “dus dan moet ik dit maar doen.”

Nu kijkt hij uit naar de Operator Course. “Kijken wat dat allemaal inhoudt en op welk gebied ik specialist kan worden. En verder alleen maar groeien.” Voor bezorgdheid lijkt geen plaats. “Zo goed als ik nu getraind ben, hoef ik mij helemaal geen zorgen te maken. Ik ben er klaar voor, laat maar komen.”