Terug naar de luchtmacht 

Jeroen Blomen begint zijn loopbaan als installatiemonteur, net als zijn vader. Van huis uit krijgt hij een praktische manier van werken mee: problemen aanpakken en doorgaan tot het werkt. Tegelijk weet hij al vroeg dat hij meer wil meemaken dan alleen werk dicht bij huis. “Ik wilde iets van de wereld zien.” Defensie biedt die combinatie van techniek en praktijk. Het wordt jarenlang zijn werkomgeving. Tot het moment komt dat vertrekken logischer lijkt dan blijven. Hij kiest voor zekerheid buiten Defensie, maar merkt dat niet alles zich laat vervangen. 

“Ik was twintig toen ik dacht: dit is het niet. Ik had de Lagere Technische School gedaan en was gaan werken als loodgieter. Dat beviel me toch niet zo goed en ik merkte dat ik mijn horizon wilde verbreden. Toen kwam Defensie op mijn pad via reclames op de radio. Die bleven in mijn hoofd hangen, dus ik besloot te solliciteren. Ik wilde eerst bij een Stinger-eenheid, omdat dat me avontuurlijk leek, maar daarvoor werd ik fysiek afgekeurd. Toen dacht ik: jammer, dat was het dan. Maar even later werd ik gebeld door Defensie. Ze hadden ook technische functies, onder andere in de gronduitrusting. Dat paste eigenlijk precies bij mijn achtergrond.” 

“Zo kwam ik in 2001 binnen bij de Groep Geleide Wapens De Peel, zoals dat toen heette. We zaten in een pilot waarbij we eerst een korte militaire basisopleiding kregen en daarna meteen de vaktechnische opleiding in gingen. Pas later volgde de volledige militaire opleiding. Voor mij werkte dat goed, omdat ik meteen met de techniek bezig was. Mijn werkzaamheden waren ook heel divers. Alles wat draait en beweegt, dat repareer je. Generatoren, airco’s, koelinstallaties, compressoren. Je moet van alles wat weten: elektrotechniek, werktuigbouw. Dat maakt het werk afwisselend en interessant.” 

“In 2005 ging ik vier maanden op uitzending naar Afghanistan. Dat was een hele mooie ervaring. Je zit daar dag en nacht met elkaar. Je werkt, eet en leeft samen. Daardoor leer je collega’s sneller kennen dan ergens anders in jaren. Je ziet hoe iemand echt is: positief en negatief. Dat maakt zo’n uitzending intens, maar ook waardevol.” 

“Tijdens die uitzending heb ik ook mijn examens voor mbo 4-werktuigbouwkunde gedaan. Die werden toen naar Afghanistan gefaxt en moesten binnen een bepaalde tijd weer teruggestuurd worden. Ik zat daar dan met een examinator in een klein kamertje op het kamp. Op de deur hing een briefje met: ‘Niet storen, examens’. Dat was ergens ook wel mooi. Dan zit je midden in Afghanistan en ben je ondertussen ook gewoon met je opleiding bezig.” 

“Wij waren onder andere verantwoordelijk voor de watervoorziening van het kamp. Elke dag zou er een tankwagen met water komen, maar die kwam niet altijd. Daarom moesten we zelf een buffer bouwen. Het was daar snikheet en we zochten ook een manier om verkoeling te vinden. Dus onder het mom van een waterbuffer hebben we toen een zwembad gebouwd. Met tegels, wanden en een overkapping. Het bad was ongeveer dertig bij vijftien meter. Dat zijn dingen die je bijblijven, dat je samen iets bouwt en er ook nog plezier van hebt.” 

“In de jaren daarna groeide ik verder binnen het vakgebied en werkte ik bij verschillende Patriot-squadrons. Uiteindelijk kreeg ik de mogelijkheid om in Brunssum als monteur gronduitrusting aan de slag te gaan bij de NCI Agency, de IT- en communicatietak van de NAVO. Dat was een internationale omgeving waarin je samenwerkt met militairen en burgers uit verschillende landen. Die afwisseling maakte het werk erg interessant.” 

“Ik zat op dat moment in fase 2. Dat betekende dat ik tot mijn 42e kon blijven, maar daarna uit dienst moest. In die tijd werd er ook veel bezuinigd. Elke paar jaar gingen er weer mensen uit. Ik probeerde nog om door te stromen naar fase 3, maar dat lukte op dat moment niet. Toen ging ik nadenken: ‘Als ik moet wachten en het stopt straks, dan ben ik te laat om nog iets anders op te bouwen.’ Dus toen heb ik zelf de keuze gemaakt om te vertrekken. Dat was geen makkelijke beslissing, maar wel een bewuste.” 

“Ik kwam in 2015 terecht bij een waterleidingbedrijf, als elektromonteur en installatieverantwoordelijke. Vanuit de luchtmacht had ik al veel kennis van elektrotechniek, maar dat was officieel niet erkend. Daarom heb ik nog een tweejarige elektrotechnische opleiding gevolgd. We waren met zeven man verantwoordelijk voor de hele provincie Limburg. Storingen, onderhoud, alles kwam voorbij. Op papier was dat gewoon een goede baan. Ik dacht ook echt: ‘Dit is het, hier blijf ik’. Je hebt zekerheid en een duidelijke rol. Daar is op zich niks mis mee.” 

“Maar na een tijdje merkte ik dat de cultuur anders was. Minder een team, meer eilandjes. Operators en onderhoud werkten langs elkaar heen. Het voelde soms alsof je ingehuurd werd om iets te doen en daarna weer weg moest. Bij Defensie is dat anders. Daar ben je één team. Het maakt niet uit wat je functie is, je doet het samen. Dat miste ik uiteindelijk.” 

“Op een gegeven moment zei een collega van de waterleidingmaatschappij tegen mij: ‘Had je niet beter kunnen blijven?’ Dat zette me wel aan het denken. Ik ben eerst reservist geworden, gewoon om te kijken hoe het voelde. En eigenlijk wist ik het toen al snel. Dat gevoel van samenwerken was er meteen weer.” 

“Ik ben gaan kijken of ik weer volledig kon terugkomen. Dat traject liep via Bureau Bijzondere Instroom: je stuurt je CV op, voert gesprekken en dan gaat het lopen. Uiteindelijk lukte het en kwam ik weer terug bij het Defensie Grondgebonde Luchtverdedigingscommando, in het vakgebied gronduitrusting. In eerste instantie in een technische functie zoals ik die eerder ook had. Eenmaal terug voelde het meteen vertrouwd, alsof je nooit echt weg bent geweest. Dat teamgevoel en die manier van werken zijn er nog steeds.” 

“In 2025 en 2026 ging ik weer op uitzending, naar Polen. Dat ging eigenlijk vanzelf. De kennis zit er nog in en die verleer je niet. En wat mij opvalt, is dat de manier waarop mensen met elkaar omgaan eigenlijk niet veranderd is. Dat samen ergens voor staan, is er nog steeds. Natuurlijk veranderen er dingen, maar de basis blijft hetzelfde.” 

“Per 1 januari ben ik bevorderd tot sergeant-majoor en eind maart begon ik in mijn nieuwe leidinggevende functie. Dat betekent vooral meer regelen, coördineren en veel bellen. Ik ben iemand die graag met zijn handen werkt, dus dat is wel even schakelen. Maar ik heb de ervaring en ik kreeg de kans, dus dan moet je die ook aanpakken. Ik had het gevoel dat ik iets kon bijdragen, ook richting de jongere monteurs.” 

“De komende jaren verandert er veel. Het materieel waarmee we nu werken komt uit de jaren tachtig en er komen nieuwe systemen en generatoren aan. Daarin wil ik mijn rol pakken, zorgen dat alles goed loopt en dat mensen goed worden opgeleid. Wat ook meespeelt, is de afwisseling. In de burgermaatschappij zat ik op een gegeven moment vast, terwijl je momenteel bij Defensie meer mogelijkheden hebt. Je kunt doorgroeien, een andere functie doen en jezelf ontwikkelen. Het salaris is niet eens het belangrijkste, het gaat erom dat je iets doet wat bij je past.”