Terug naar de luchtmacht 

Naar overvliegende Apaches, Chinooks en F-16’s kon Glenn Afman lange tijd niet kijken. Dat deed teveel pijn. Hij miste de luchtmacht, maar vond zijn jonge gezin belangrijker. Zijn liefde voor het technische vak kon hij ook buiten de poort uitvoeren, daar was hij met zijn Defensieachtergrond zelfs een graag geziene gast. Maar het voelde niet hetzelfde. ‘Het kameraadschap is er anders.’ En dus besloot hij terug te keren. 

“Ik was een flierefluiter. Mijn beide ouders werkten bij de marechaussee en zeiden altijd: ‘Als je achttien bent, heb je twee opties: het huis uit of de dienst in’. Ik koos voor de dienst. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Eerst voerde ik gesprekken bij de mariniers, maar uiteindelijk kwam ik bij de luchtmacht uit. Mijn MBO-werktuigbouwkunde sloot goed aan op het werk dat ik daar kon gaan doen. Voor de zomer van 2010 rondde ik mijn opleiding af en in december kwam ik op bij de luchtmacht. Daar kreeg ik een aanstelling voor vier jaar, daarna mocht ik de dienst weer uit. Dat is wel te overzien, dacht ik.” 

“Na de AMO (Algemene Militaire Opleiding, red.) deed ik de vliegtuigplaatwerkopleiding, dat leek me interessant. Ik ging werken op Vliegbasis Woensdrecht en al snel kon ik me specialiseren op composietreparaties. Ik werkte op alle vliegtuigtypen, maar vooral op de Apache, Chinook en F-16. Het was mooi werk. En tegelijkertijd maakte ‘de dienst’ van mij een ander persoon, in positieve zin. Ik veranderde van een jong manneke dat een ‘lang leve de lol’-bestaan leidde, naar iemand met discipline en een professionele houding.” 

“Maar het doordeweeks intern zitten op Woensdrecht brak me na zes jaar op. Ik had inmiddels een vriendin en bonusdochter van twee jaar, met wie ik dus feitelijk een weekendrelatie had. Dat werkte niet. Daarom vroeg ik om overplaatsing naar Volkel, maar Woensdrecht zei mij niet te kunnen missen en liet me niet gaan. Dan maar de dienst uit, dacht ik. Dezelfde dag nog nam ik contact op met Specto Aerospace, een luchtvaarttechnisch bedrijf in Lelystad. Ze wilden me graag hebben. Helaas was het niet dichterbij huis, maar het hogere salaris en de volledige reiskostenvergoeding maakten een hoop goed. Ik verliet de luchtmacht met een dubbel gevoel, want ik had het er erg naar m’n zin. Als ik die overplaatsing had gekregen, was ik nooit de dienst uitgegaan.” 

“In Lelystad kwam ik in een leuk team binnen een mooi bedrijf terecht. Met mijn kennis en ervaring op het gebied van composietreparaties mocht ik er interessant specialistisch werk doen aan vliegtuigen van Airbus, Boeing en Cessna. Ik had er zoveel plezier dat ik de reistijd er lange tijd voor over had.  

Ondertussen bleef ik toch de luchtmacht missen. Als ik een Apache, Chinook of F-16 hoorde overvliegen, keek ik niet naar boven. Het deed teveel pijn. Ik miste vooral het kameraadschap. Dat is buiten Defensie toch anders.” 

“Na ruim twee jaar begon ook hier de lange reistijd me tegen te staan. Inmiddels had ik er een tweeling bij. Hoewel ik niet actief op zoek was naar een nieuwe baan, voerde ik wel regelmatig gesprekken met recruiters. Die vonden mij via mijn LinkedIn-profiel. Op een avond belde er één terug met een aanbod dat ik niet wilde afslaan: achthonderd euro per maand extra plus een auto en telefoon van de zaak. En dat op zo’n half uur tot drie kwartier rijden van huis. Op detacheringsbasis werkte ik vervolgens zo’n jaar bij diverse bedrijven aan het onderhoud van machines. Totdat ik een hernia opliep.” 

“Vervolgens lag ik er een jaar uit. Na de operatie en het herstel vroeg ik mij af: ga ik opnieuw als technicus de hele dag krom in een machine staan of speel ik het safe en kies ik iets anders? Het werd een kantoorfunctie. Niet van harte, maar ik moest iets. Bij het laatste bedrijf waar ik had gewerkt kon ik aan de slag als werkvoorbereider tevens planner van de technische dienst. Het sloot goed aan bij mijn achtergrond én ik had al ervaring met het plannings- en administratiesysteem SAP.” 

“Het was een stressvolle baan die ik ruim drie jaar vol hield. Met het personeel moest ik vijf- tot zeshonderd machines draaiende zien te houden in de fabriek. Er was altijd wel ergens een storing, die het liefst acuut gerepareerd moest worden. De hele dag was ik aan het rennen en vliegen om de juiste reserveonderdelen geleverd te krijgen en de juiste technici op de juiste plaatst te zetten. Mijn dagen bestonden uit bellen en regelen, soms ook nog ’s avonds laat. Als het nodig was sleutelde ik zelfs mee. Het was ergens een leuke uitdaging, maar eenmaal thuis was ik vaak aardig op.” 

“Ondertussen was de oorlog in Oekraïne uitgebroken. Defensie was veelvuldig in het nieuws. Op tv zag ik dat een deel van onze F-16’s werd overgedragen aan Oekraïne, de kisten waaraan ik jarenlang gewerkt had. Het gemis van de luchtmacht werd alleen maar groter. Daarom besloot ik contact op te nemen met een recruiter van Vliegbasis Volkel.” 

“Toen ik voor een oriënterend gesprek op de basis was, kwam ik veel oud-collega’s tegen. Het voelde als thuiskomen. Een hoge officier, die me herkende, vroeg me wat ik kwam doen. ‘Ik kom voor een burgerfunctie’, antwoordde ik. ‘Ik denk dat groen jou veel beter staat’, was zijn reactie. ‘Ja, dat denk ik ook, maar ik heb geen zin meer om jarenlang op een kamer op Woensdrecht te zitten.’ Waarop hij mij een plaatsing op Volkel beloofde. Ik vertrouwde hem op zijn woord en zei diezelfde dag toe dat ik wilde terugkomen in het groen.” 

“Vervolgens ging er een heel traject lopen via Bureau Bijzondere Instroom. Ik moest opnieuw gekeurd worden, de sporttest halen en een veiligheidsonderzoek ondergaan. Het duurde een paar maanden voordat ik daar doorheen was en opnieuw werd aangenomen. Ik zit nu op de plek waar ik tien jaar geleden had willen zitten. In de afgelopen jaren heb ik veel levens- en werkervaring opgedaan. En die stap naar buiten, maakt me nu nog bewuster hoe goed we het bij Defensie hebben. Ik ervaar veel saamhorigheid en collegialiteit. Je werkt hier als één team. Bovendien mag ik werken op een van de mooiste systemen die er zijn: de F-35. Daar ben ik trots op.”