Dankbaar en eervol 

“Ik ben projectofficier namens de plaatsvervangend commandant Landstrijdkrachten en verantwoordelijk voor de hele uitvoering van de Nationale Militaire Dodenherdenking. Dat houdt in: het geluid, de catering, de beveiliging, de erewacht; echt alles dat bij de organisatie hoort."

"Zelf loop ik vanavond mee in de Stille Tocht. Zodra alle eregasten hun plek innemen, sta ik bij hen in de buurt, kijk ik vaak op mijn klokje en moet ik soms een teken geven. Bijvoorbeeld aan de gedichtenlezers, dat ze naar voren kunnen."

"Ik ben dit jaar voor het eerst projectofficier, maar het organiseren van deze herdenking gaat al jaren op een heel goede manier. Iedereen weet wat z’n rol is en wat de tijden zijn. Maar ik voel wel een gezonde spanning, ja.”

“Ik ben gevraagd voor deze functie en dat vind ik heel eervol, omdat ik wel iets heb met protocol. Ik vind het belangrijk om op een waardige manier te herdenken. Het is essentieel dat er aandacht voor deze herdenking blijft en daarom vind ik het ook zo mooi dat er schoolkinderen bij zijn om gedichten voor te lezen. Hoe mooier en waardiger we dit doen, hoe beter we het door kunnen geven aan volgende generaties.” 

“Als detachementscommandant heb ik meerdere groepen reservisten die hier vanavond staan. In totaal gaat het om zestig man. Iedereen stopte iets eerder met werken om op tijd te zijn, even snel wat te eten en dan op z’n plek te gaan staan. Dat vind ik heel mooi aan een dag als vandaag.”  

“We hebben kransdragers, zij brengen de krans naar de generaals en andere genodigden die hem bij het monument leggen. Dan is er een groep die de politie en marechaussee helpt bij de bewaking en ook zijn er chauffeurs die mensen naar de Grebbeberg brengen. Er zijn veel details op een dag als vandaag waar we op moeten letten."

"Als je kijkt naar de kransen, dan is het niet alleen van belang dat we ze op het goede moment brengen. We controleren ook of ze er allemaal zijn en of de volgorde goed is. Rondom het monument moeten de blokjes waar de kransen op komen te staan ook op de juiste plek liggen."

"Daarnaast oefenen we de ceremonie, want als het vaandel langskomt, staan alle militairen in de houding. Dus dat gedeelte nemen we ook altijd even goed door.”

“Ik kom zelf hier uit de buurt en vroeger ging ik ook naar deze herdenking. De Grebbeberg is wel echt een begrip in de omgeving. Als kind zag ik de betonnen bunkers en ik was toen al geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog."

"Ik ben reservist omdat ik iets voor mijn vaderland wil doen. Dus toen ik de kans kreeg om te helpen bij deze herdenking, zei ik heel snel ‘ja’. Als ik vanavond het vaandel voorbij zie komen, is dat wel een moment waarop ik weer besef waarom ik dit pak aan heb. Emotioneel is het niet, maar als je bij het Wilhelmus straks niet denkt ‘wow’, dan doen we iets niet goed.” 

“Ik ben vanavond vaandeldrager. In die rol maak ik deel uit van de vaandelgroep. Normaal heet dat de vaandelwacht, maar het is vanavond een gecombineerde groep vanuit 11 Infanteriebataljon en 45 Pantserinfanteriebataljon. Voor mij en de andere pantserinfanteristen is het de eerste keer dat we dit doen. Dus er is wel sprake van wat zenuwen, want het is een eervolle taak. Ik zit ook pas een maand op deze functie. De hele voorbereiding liep ik wel aan met mijn voorganger, maar hij zei wel: ‘tikkie, jij bent ervan’.”

“Ik stond hier vaak als burger om mijn respect te betuigen aan alle mensen die sneuvelden. Vandaag ben ik hier in een andere rol en dat vind ik heel bijzonder. Niet iedereen heeft deze taak als vaandeldrager. Ik denk dat ik me vanavond wat meer bewust ben van alles. Dat ik meer om me heen kijk en beter luister naar de gedichten. Ik denk echt dat het verschil maakt of je in het publiek zit of er vanuit mijn functie bent. Het is geen hogere wiskunde wat wij doen. We lopen hier de straat uit, zwenken naar rechts en daar is onze plek. Maar je moet het wel even doen allemaal.” 

“Ik ben saxofonist bij de Koninklijke Militaire Kapel ‘Johan Willem Friso’. Met onze muziek staan we vanavond stil bij het verleden. We spelen vaak op herdenkingen, maar het blijft bijzonder. Ik heb zelf ook staan denken: wat maakt het nou zo speciaal? Mijn eerste gedachte ging uit naar toen ik veertien jaar was en bij de plaatselijke harmonie zat. Op 4 mei liep ik dan met de vereniging naar het oorlogsmonument toe. Dat vond ik altijd indrukwekkend.” 

“Maar je wordt zelf ouder, er kwamen kinderen en dan krijgt zo’n dag als vandaag toch een heel andere impact. Dat je beseft: in mijn hele leven ervaar ik vrijheid en voor mijn kinderen wens ik dat ook."

"Ik denk dat het stuk waar we vanavond mee beginnen, Remembrance Day, dat gevoel het beste weergeeft. Het is zo’n prachtig koraal en bij het slotakkoord krijg je altijd een brok in je keel.” 

“Voor mij is het de 29^e keer dat ik speel op 4 mei. De ene keer staan we hier op de Grebbeberg, de andere keer op de Dam. Door de muziek creëer je een heel ander gevoel dan met alleen woorden en de stilte. Muziek raakt je dieper en voegt er nog een extra dimensie aan toe. Ik ben ontzettend dankbaar dat we dit mogen doen en het is heel belangrijk dat we dit ook blijven doen. Volgend jaar ben ik er zeker weer bij, voor de dertigste keer.”