De onmisbare eerste linie
Evert Brouwer
sergeant-majoor Barend Westerveld (AOCS) en privébezit Nigel
Dag van de Beveiliger ode aan inzet DBBO
Het zal menigeen wellicht zijn ontgaan: afgelopen zondag was de Dag van de Beveiliger. Commandant Defensie Bewakings- en Beveiligingsorganisatie (DBBO) kolonel Carlo Mekes greep de gelegenheid aan om de dik 2.500 medewerkers te bedanken voor hun inzet. “Jullie, beveiligers, meldkamermedewerkers en hondengeleiders, zijn onze onmisbare eerste linie”, laat hij weten. De Defensiekrant zet twee generaties beveiligers in het zonnetje: de zeer ervaren hondengeleider Mario en ‘jonge hond’ Nigel.
Wie: Mario (62) en Rottweiler Boet (3)
Waar: Air Operations Control Station (AOCS) Nieuw Milligen
Honden en Defensie zijn onlosmakelijk verbonden met het leven van Mario. Al op jonge leeftijd verruilt hij de plaatselijke voetbalclub voor het trainingsterrein van de Koninklijke Nederlandse Politiehond Vereniging (PHV) in zijn buurt. “Op een of andere manier sprak me dat veel meer aan.”
Bij Defensie begint de loopbaan bij de Koninklijke Luchtmacht, maar zonder viervoeter. Na een uitstapje als KVV’er (Kort Verband Vrijwilliger) bij 12 GGW (Groep Geleide Wapens) in het Duitse Schöpping, keert Mario terug bij Defensie. Hij werkt van 1988 bij het toenmalig Nationaal Territoriaal Commando (NTC) in Busslo-Wilp, tot en met de opheffing in 2001. Inmiddels werkt hij ruim zes jaar als beveiliger bij de DBBO.
Hondengeleider en beveiliger Mario met zijn grote trots, de Rottweiler Boet.
Opgeklommen tot beheerder en trainer
Dat werk in al z’n vormen was, is en blijft boeiend, vindt Mario. “Onze inzet beperkt zich niet tot het AOCS. De afgelopen weken hebben we met de honden op de Zwaluwenberg gepatrouilleerd toen de partijleiders over de regeringsplannen spraken.” Bovendien is hij in korte tijd opgeklommen naar kennelbeheerder en trainer. “Daarvoor heb ik dus op mijn gevorderde leeftijd nog wel mbo 2 tot en met 4 gehaald. Als ik de klas inliep, dachten de medestudenten van 18, 19 jaar oud vaak dat ik de docent was.”
Er zijn vacatures in de beveiliging, ook voor hondengeleider
Het tekent zijn doorzettingsvermogen, vindt senior trainer sergeant-majoor Carlo. “Bovendien is het bijzonder dat we hier door de enorme ervaring die Mario meebrengt, met jonge honden kunnen werken. Dat is bijzonder en maakt hem voor ons heel waardevol.”
Aanvulling voor de bewaking
Mario ziet honden als een belangrijke aanvulling voor de bewaking. “We werken heel efficiënt en het is bewezen effectief; een hond zorgt echt voor afschrikking, waardoor je niet naar de wapenstok of Glock (pistool, red.) hoeft te grijpen.” Door zijn lange staat van dienst, zowel als beveiliger, hondengeleider en hondentrainer, heeft Mario een heel groot netwerk binnen die drie werelden.
‘Dat Boet met mij het certificaat heeft gehaald, doet me wat’
En dus maakt Mario ook deel uit van het Opleidings-, Trainings- en Kenniscentrum (OTK) voor diensthonden. Vorige week is bekend geworden dat Defensie mogelijk politiehonden gaat kopen in Zweden. Mario is een van de specialisten die daar mag gaan verkennen. Het laat zien dat hij nog lang niet klaar is met zijn werk als trainer, een vak waar hij zich dus bijna een halve eeuw mee bezighoudt.
De laatste trots van Mario is de driejarige Rottweiler Boet. “Normaal gesproken kies je in dit vak voor herders, dus het experiment was wel een uitdaging. Boet is in Nederland de eerste van zijn ras die de diploma’s heeft gehaald. Dat doet me wel wat.”
Mario is apetrots op zijn telg Boet. Als eerste Rottweiler behaalde de hond het certificaat voor de beveiliging bij Defensie.
Wie: Nigel (28) en Mechelse Herder (Malinois) Sam (7)
Waar: Vliegbasis Woensdrecht en Omgeving
Waar zestiger Mario de taal spreekt van de boomer, volgt bij de minstens net zo vrolijke Nigel de ene ‘ja, toch?’ en ‘zeker’ als antwoord. Het liefst ziet de hondengeleider, en sinds kort hulptrainer, een foto van zichzelf en de zevenjarige Malinois Sam bij een F-35 of het lesvliegtuig PC-7. “Dat is het mooiste hier. Maar ja, daar vindt de beveiliging iets van”, zegt hij lachend.
Met zijn 28 jaar heeft Nigel al een indrukwekkende loopbaan
Met zijn 28 jaar heeft Nigel een nu al indrukwekkende loopbaan bij Defensie achter de rug. Eerst bij de verkenners van 11 Luchtmobiele Brigade (11LMB). “Het liefst doe ik ook nu nog die rode baret op. Het is een symbool voor wat je hebt gepresteerd in de opleiding.” Maar hij is zeker niet minder blij met de huidige baret; die van beveiliger en dan nog specifiek als hondengeleider.
Beveiliger en hondengeleider Nigel rent met Sam aan de lijn over het terrein in Woensdrecht.
Verandering van loopbaan
De wens om bij Defensie te gaan werken zat er al vroeg in bij Nigel. “Mijn vader is militair bij de landmacht geweest. Hij kwam mij regelmatig in uniform van school halen. Dat maakte wel indruk. Ik woon in Zeeland, dus wilde aanvankelijk in Roosendaal bij het Korps Commandotroepen terechtkomen.” Maar het werd Schaarsbergen, de thuisbasis van 11LMB. “Rood is mijn lievelingskleur, dus het moest zo zijn.”
Als korporaal chauffeur/sniper/verkenner gaat Nigel met zijn club mee op uitzending naar Roemenië, waar een onverwacht heuglijk feit leidt tot verandering in de carrière. “Ik hoorde daar dat mijn vriendin zwanger was. Het was aanleiding om opnieuw te gaan plannen.”
Het werd studeren: mbo-2 en -3 Beveiliging. “Mijn stage liep ik hier op Woensdrecht en toen leerde ik de hondjes kennen. In mijn jeugd hebben we altijd honden gehad; ik ben dol op die dieren.”
Nigel leidt zijn enthousiaste Malois, Sam, langs een hindernisparcours: teamwork en vertrouwen in actie.
Dezelfde mindset
De combinatie beveiliger-hondengeleider op Woensdrecht blijkt dan ook een gouden combinatie voor Nigel én Sam. “Ik heb echt een prachtbaan. Ideaal. Ik werk nog steeds voor Defensie, dichtbij huis en doe dat met dezelfde mindset en inzet als bij luchtmobiel.” Dat wordt duidelijk gewaardeerd, want de instelling van Nigel heeft er al toe geleid dat hij hulptrainer is geworden. “Je hebt genoeg ruimte om te werken, te sporten én te leren.”
‘Als Sam afzwaait, komt-ie bij ons in huis’
Hij is verknocht aan Sam, de zevenjarige Mechelse herder, die al staat te springen als-ie wordt opgehaald. “Normaal gesproken gaan diensthonden rond hun negende levensjaar met pensioen. Maar voor Sam is dat waarschijnlijk eerder. “Hij krijgt na een aantal stressmomenten achter elkaar last van zijn stembanden en dat kan natuurlijk niet.”
Dat leidt gelukkig niet tot stress bij Nigel. “Er komt een nieuwe hond. En Sam komt na z’n afzwaaien bij ons in huis; hij heeft al kennis gemaakt met ons dochtertje en dat gaat prima.”