Superspeedmars als ultieme uitdaging
Evert Brouwer
Thomas van Oorschot/Studio 38C
Cadet-sergeant Ties loopt na twee jaar voorbereiding wereldrecord
Pure discipline, doorzettingsvermogen en mentale kracht. Het is een perfecte omschrijving van de honderd kilometer speedmars die cadet-sergeant Ties (24) vorige week met 18,1 kilo op de rug aflegde in 15 uur, 31 minuten en 41 seconden. “Ik zocht sportief en mentaal een uitdaging om mijn grenzen te ontdekken.”
Het levert Ties een officieel wereldrecord op, al is dat niet zo vreemd: nog niemand heeft zich aan deze prestatie gewaagd. Een paar dagen na de geweldige inspanning rest nog de spierpijn. De sportlessen op de Koninklijke Militaire Academie in Breda laat de aankomend luchtmachtofficier dan ook nog even voor wat ze zijn. “Beetje wandelen, stukje fietsen. Vooral rust en langzaam weer opbouwen”, legt hij uit.
Achter de simpele verklaring om de superspeedmars te volbrengen, gaat wel heel wat schuil. “In de tijd dat het plan vorm kreeg, is er behoorlijk wat aangepast.” Om te beginnen zocht Ties contact met sportadjudant Maurits van het Korps Mariniers. “De mariniers zijn wereldrecordhouder op de speedmars marathon. Hij zei meteen: ‘gouden plan, gaan we doen’.”
Team Ties poseert vol trots.
‘Ik heb bewust de lat heel hoog gelegd’
Kameraadschap
Alle drie de componenten die van een officier worden geëist, zijn aan bod gekomen. De mentale component (motivatie, leiderschap) zorgt voor de wil, de conceptuele (doctrine, denken) voor het plan, en de fysieke (mensen, materieel, training) voor de uitvoering. “Daarbij mag je wat mij betreft er nog een benadrukken: teamgeest; dit was voor mij echt de visualisering van kameraadschap.”
De kracht van de prestatie zit volgens de wereldrecordhouder in een heel gedegen voorbereiding. Maar ook in intuïtie. “Ik heb bewust de lat heel hoog gelegd. Dan kun je als het niet lukt, nog altijd waardevolle lessen meenemen in je verdere leven.”
Ties kreeg naast een officiële oorkonde een medaille.
Geleerde lessen
Samen met Maurits en fieldlabmanager Cesar van de NLDA, is een programma van maar liefst twee jaar opgesteld voor de inmiddels derdejaars student. Die aanloop gaat niet alleen over de trainingsarbeid. “Het uniform bij Defensie is gemaakt voor operationele inzet. We zijn dus op zoek gegaan naar de voor mij beste kleding en rugzak. Dat is een kwestie van gevoel. Net zoals de normale gang bij een speedmars, twee minuten hardlopen en een minuut rust, voor mij niet werkte. Uit een ademgasmeting kwam naar voren dat ik beter vierenhalve minuut op en twee minuten af kon hanteren.”
‘Je moet een paar keer op je plaat gaan’
In de tussentijd is ook een aantal proeven gedaan om zowel de mentale als fysieke conditie te testen. Tussenstations noemt hij die. Ties loopt zijn eerste marathon in drie uur en vijftig minuten en daagt zichzelf verder uit met een ultrarun in Denemarken. “Op de marathon begon ik veel te snel; ik at en dronk ook niet genoeg. Dus zat ik na dertig kilometer helemaal stuk.”
In Denemarken rent hij 96 kilometer, met een totaal aantal van drieduizend hoogtemeters. “Na de tweede ronde kreeg ik enorm last van mijn maag en dacht ik: einde bericht. Intuïtief ben ik een half uurtje in de bosschages gaan slapen. Na die powernap voelde ik me weer helemaal fit; ik liep de snelste ronde van iedereen. Wat ik heb geleerd is dat je in de aanloop naar zo’n recordpoging een paar keer op je plaat moet gaan. Zonder de kennis die ik daarmee heb opgedaan, had ik het niet gehaald.”
Ties krijgt nieuwe energie van de steun op het terrein van de KMA. Hij liep twaalf keer een route van 8,2 kilometer door Breda.
‘We moesten door wat organisatorische hoepels springen’
Focus houden
De lange aanloop was een leermoment op zichzelf. “Voor mij was het een uitdaging om twee jaar focus te houden op zowel de speedmars als de studie. Ik wist dat er tegenslagen zouden komen, hoewel ik gelukkig geen blessures heb gehad. Het organisatorische deel vraagt bijvoorbeeld ook veel energie en je hebt maar een beperkte batterij om die te verdelen.”
Team-Ties, totaal bestaand uit zo’n twintig man, kwam nogal wat obstakels tegen. “Denk aan het parcours hier in Breda; je moet denken aan de veiligheid, ook op het terrein van de KMA. We zijn door heel wat organisatorische hoepels gesprongen.”
Ties is bezig aan de laatste meters en wordt hartstochtelijk toegejuicht. Na de finish is er even plaats voor emoties.
‘Koningin Máxima moedigde me aan vanaf de klimtoren’
Nieuwe energie
Met het behalen van het resultaat is dat bijna vergeten. Al heeft het er nog om gehangen of Ties de eindstreep zou halen. “We zijn om middernacht gestart en het duurde voor mij een eeuwigheid voordat het licht werd. Op een derde van de afstand kwam ik in de problemen en liep ik op mijn tandvlees. Een stemmetje zei toen: ‘geniet van het ongemak en dat het niet fijn is’. Zo heb ik doorgepakt.”
“Het werd drukker op straat en er hingen mensen uit de ramen van de KMA om me te steunen; dat heeft me nieuwe energie gegeven.” Tot zijn verrassing liep commandant kolonel Frank Rippens mee. “En nog mooier: vanaf de klimtoren moedigde koningin Máxima me aan (zij volgt een opleiding tot reservist, red.). Wat wil je nog meer?”
Inspiratie
Dat is een goede vraag voor Ties. “Met Cesar ga ik een rapport opstellen van de bevindingen. Vooral het gebied tussen de effectiviteit van trainingen en intuïtie vind ik bijzonder interessant. Al kunnen we ons nog maar op één experiment van deze orde richten. Ik hoop hiermee een inspiratie te zijn: ga een uitdaging voor jezelf zoeken, laat je niet beperken door de grenzen die je denkt te hebben. Ik neem deze ervaring mee als mens en straks als officier bij de luchtmacht. Echt, het is het allemaal meer dan waard geweest.”