kapitein Saminna van den Bulk
lieutenant commander Mike St. Pierre, sergeant-majoors Hilbert Buter, Barend Westerveld en Maartje Roos en Ceesnan Dogger
Canadese collega’s trotseren Walk of the World
Als het coronavirus toeslaat, wijkt de Nijmeegse 4Daagse in 2020 uit naar Ottawa. Geen tienduizenden wandelaars door de straten van Nijmegen, maar een alternatieve mars aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Zes jaar later staat de Canadese lieutenant commander Mike St. Pierre opnieuw met zijn wandelschoenen op Nederlandse bodem. Voor de vijfde keer legt hij de Nijmegen Marches af, ditmaal samen met zijn militaire collega’s.
“De sfeer hier is onbeschrijfelijk”, zegt St. Pierre, terwijl hij het felbegeerde Vierdaagsekruisje in zijn handen houdt. “Het is een ervaring die je nooit meer vergeet. Toegegeven: de voeten doen zeer, maar dat is het meer dan waard. Vier dagen lang worden we omringd door enthousiasme. Overal staan mensen langs de route om je aan te moedigen. Dat maakt deze mars zo bijzonder.”
De Canadese militair weet waarover hij praat. De Nijmeegse 4Daagse is inmiddels een vaste waarde in zijn leven geworden. Het begon toen hij op zijn veertiende voor het eerst meeliep met een Nederlands familielid. Tijdens die tocht raakte hij in gesprek met Canadese militairen die deelnamen aan het evenement. Het contact en de verhalen maakten indruk. Niet veel later wist hij wat hij wilde: ook hij wilde militair worden.
Sindsdien bracht de mars hem meerdere keren terug naar Nederland. Toen de echte Vierdaagse door de coronapandemie niet doorging, organiseerde hij in Ottawa een zogenoemde Remote Nijmegen Marches (externe link, opent in een nieuw venster of tabblad) . Zo bleef de traditie, ondanks de afstand, toch in leven.
St. Pierre tijdens de Remote Nijmegen Marches in 2020.
Van onderwatermissies naar marcheren
Zijn huidige eenheid, de Fleet Diving Unit, heeft normaal gesproken weinig tijd voor lange wandeltochten. De gespecialiseerde duikafdeling van de Canadese marine houdt zich bezig met complexe onderwateroperaties. De taken lopen uiteen van het ruimen van explosieven en het onschadelijk maken van mijnen tot het opsporen van geïmproviseerde explosieven onder water. Daarnaast zijn de duikers gespecialiseerd in het repareren van onderzeese infrastructuur en het uitvoeren van reddingsmissies.
Hun expertise is hard nodig, vertelt clearance diver lieutenant (navy) Justin McKinstry. “Er is een hoop gaande onder water”, zegt hij met een glimlach, verwijzend naar de wereldwijd groeiende aandacht voor veiligheid en dreigingen op zee en onderwater.
En toch is deze week de groep Canadese duikers niet ergens onder water te vinden, maar staan de militairen stevig met beide voeten op Nederlandse bodem. Tussen intensieve trainingen en oefeningen in onder meer Roemenië, Litouwen en Denemarken door, werd ruimte gemaakt voor een week wandelen in Nijmegen. Een idee dat uit de koker kwam van St. Pierre.
Voor ze naar de 4Daagse kwamen, hadden de Canadezen al een oefening in Nederland.
SALVEX 2026
De heren waren niet alleen in Nederland voor de Nijmeegse 4Daagse. Voorafgaand aan de walk of the world namen zij deel aan de oefening SALVEX in Den Helder. Schouder aan schouder met duikers van de Koninklijke Marine trainden zij twee weken lang om gezonken voertuigen, zeecontainers en gesimuleerde slachtoffers te bergen.
St. Pierre: “SALVEX bood ons de kans om zware bergings- en duikoperaties te oefenen. Daarbij werkten we echt nauw samen met de Nederlanders tijdens de operatie. Er zat flink vaart in. Plannen, nadenken hoe we de operatie gaan uitvoeren en het water in. Daarbij leer je van elkaar.” Het bezoek aan Nederland kwam dus ook zeker de maritieme interoperabiliteit tussen beide NAVO-partners ten goede.
Gemeenschapsgevoel
Maanden geleden begon hij zijn collega’s enthousiast te maken voor het evenement. Uiteindelijk wist St.Pierre een groep van tien duikers mee te krijgen. “Niets is te vergelijken met de sfeer die hier hangt. De hele stad helpt je om de finish te halen”, zegt hij.
Dat gevoel van saamhorigheid is precies wat de Canadese militairen raakt. Langs de route worden ze voortdurend toegejuicht, ongeacht hoeveel wandelaars er al voorbij zijn gekomen. “Oh Cheerioooo”, lacht lieutenant McKinstry, verwijzend naar de bekende hit van Justen de Wildt die tijdens de marsdagen uit talloze speakers langs de route klinkt. “Zonder grappen: we worden overal aangemoedigd alsof we de eersten zijn die passeren. Het is één en al enthousiasme. Dat maakt deze dagen fantastisch om mee te maken.”
Ook sailor-1 Philippe Daigle is inmiddels volledig in de ban van de tocht. De ultraloper zoekt graag de grenzen van zijn fysieke kunnen op en ziet de 4Daagse als een bijzondere uitdaging. “Dit is een week waarin je jezelf uitdaagt, samen met tienduizenden andere mensen. Militairen, burgers, kinderen, ouderen: iedereen doet mee. Langs de route voel je echt een gevoel van gemeenschap. Dat sleept je door de moeilijke momenten heen.”
De duikers lopen mee in burger. Er is een maximumaantal militairen dat zich mag inschrijven voor het wandelevenement.
Van eenheid naar inzet
Voor de Canadese groep is de finish het absolute hoogtepunt. “Dit is de gekste finish van elke race die we ooit hebben gedaan”, zeggen de mannen. De energie van de menigte, het gejuich en de trots van de deelnemers maken de laatste meters onvergetelijk.
Na de finish valt de groep weer uiteen. Een deel keert terug naar Canada, terwijl anderen doorreizen in Europa naar een volgende trainingslocatie. Maar voordat de dagelijkse militaire routine weer begint, is er eerst tijd voor een kleine Nederlandse traditie. “Een klein biertje”, zegt St. Pierre met een glimlach in het Nederlands.
De finish in zicht!
108e editie
Het was de 108e editie van de Nijmeegse 4Daagse, waarvoor 47.000 mensen zich inschreven om vier dagen lang dertig, veertig of vijftig kilometer te lopen.
Daarvan waren er 6.455 militair. Het wandelevenement wordt ook wel de walk of the world genoemd. Dit jaar deden er 77 verschillende nationaliteiten mee.
