‘Pretty damn good for a supply company!’
KAP Riemer Witteveen
KPL-1 Jeffrey van Dijk
11 Bevoorradingscompagnie AASLT oefent volle bak in Duitsland
“Infanterie wint het gevecht, logistiek wint oorlogen”, zei een Amerikaanse generaal ooit. Bij 11 Luchtmobiele Brigade hebben ze beiden. De bevoorradingscompagnie van de ‘rodebarettenfamilie’ doet alleen veel meer dan personeel, materieel en voorraden van A naar B verplaatsen. Om hun brede scala aan vaardigheden up to date te houden, reisden 100 man in mei af naar het Duitse Hohenfels. Daar jaagde de compagnie de oefenvijand de stuipen op het lijf.
2 weken lang oefent 11 Bevocie in het enorme oefengebied in Beieren onder de noemer Driver Seal. Het landschap biedt mogelijkheden die in Nederland ondenkbaar zijn. Heuvels, rotsen, bossen, zand en modder; “Het terrein is uitdagend”, vertelt compagniescommandant majoor Douwe. “We mogen gaan en staan waar we willen, maar je moet wel de bodem leren inschatten en rekening houden met de weersomstandigheden. Doe je te gek, dan zit je vast. Het lijkt misschien makkelijk, maar de bergingsgroep draait overuren.”
Majoor Douwe kijkt toe bij een ZHKH-casus.
Realistisch oefenen
De eerste week van de oefening staat in het teken van terreinrijden en het werken met nieuwe, bemande en onbemande systemen, zowel op het land als in de lucht. In week 2 draait de compagnie een scenario, waarin de Amerikanen, die het oefenterrein bestieren, als oefenvijand op haar jaagt. “We leggen bij deze oefening de focus op de ‘last tactical mile’”, vertelt kapitein Vincent. “Bij een oefening met de hele brigade krijgt dat stuk minder aandacht.”
In het scenario komen ook de infanterie-vaardigheden van de compagnie aan bod. “Als er aan het front slachtoffers vallen, moeten we de logistiek loslaten en vechten. In het scenario gebeurt dat. We simuleren dat we de lijn niet kunnen houden en achterwaarts moeten verplaatsen. Het scenario is realistisch en dat heeft impact op de eenheid. Hiervoor kom je bij luchtmobiel.”
Dat we hier zo realistisch kunnen oefenen met de Amerikanen als oefenvijand, is redelijk uniek
Drones spelen een grote rol tijdens de oefening Driver Seal.
Situaties, tactieken en middelen die in Oekraïne worden gebruikt, worden ook hier in Hohenfels toegepast. Door de compagnie zelf, maar vooral door de Amerikanen. Dat zorgt voor nieuwe inzichten. “We proberen niet alles voor te kauwen, maar stimuleren creativiteit en zelfstandig handelen”, vertelt Vincent.
De compagnie oefent weliswaar niet met scherp, het Mobile Combat Training Centre (MCTC) systeem zorgt ervoor dat de gevechten levensecht zijn. Het systeem meet met behulp van lasers en sensoren op zowel helm als vest of je geraakt bent. Vincent: “Dat we hier zo realistisch kunnen oefenen met de Amerikanen als oefenvijand, is redelijk uniek”.
De elektrische buggy is een handig voertuig voor 11 Bevocie. De stille motor maakt heimelijk verplaatsen mogelijk.
Nieuwe kennis
Voor elke infanterist die knokt aan het front, zijn er áchter dat front meerdere logistiekelingen nodig. Dat weten ze bij 11 Bevocie als geen ander. Drones helpen bij dat werk, maar vereisen nieuwe kennis die nog niet overal aanwezig is.
Luitenant Rieks legt uit wat de uitdagingen zijn: “De meeste drones die we hier gebruiken, zijn niet van ons. De kennis over de verschillende soorten drones is er nog niet op compagniesniveau. Het duurt lang om iemand op te leiden, omdat we bij 11 Bevocie zoveel verschillende dingen moeten kunnen. Ook hebben we behoefte aan nieuwe Standard Operating Procedures (SOP’s), waarin drones in de lucht zijn opgenomen.”
Luitenant Rieks en zijn groep wachten af in het oefendorp. Korporaal-1 Coen laat de drone zien.
“Als een playstation-controller”
Korporaals Coen en Koen hebben even tijd. De oefenvijand heeft een slag gewonnen en nu zijn ze ‘KIA’, killed in action. Ze wachten in een oefendorpje op hun wederopstanding en verdere instructies. Korporaal-1 Coen heeft voorafgaand aan de oefening de drone-opleiding gedaan. De meerwaarde is volgens hem groot: “Het kost wat tijd voordat de drone vliegt, maar het levert uiteindelijk veel tijd op als je in actie moet komen. Je ziet meer, verder en kunt ook met warmtebeeld je omgeving bekijken.” Hij ziet zichzelf wel doorgroeien als drone-specialist: “Ik heb veel interesse in gadgets.”
Korporaal-2 Koen bestuurt de Milrem THeMIS, een op afstand bestuurbaar voertuig dat breed in te zetten is. Hij werd aangewezen voor de opleiding en vindt het allemaal ‘heel vet’. “Het besturen is net als met een playstation-controller. Er kan door zo’n Unmanned Ground Vehicle (UGV) veel veranderen bij het bevoorraden. De bemande voertuigen gaan wel veel sneller, maar dit is een stuk veiliger. Een Milrem kan kapot, maar dan zijn er geen mensen bij. Met een wapen erop kun je zo’n UGV zelfs nog breder inzetten.”
Korporaal-2 Koen voor de Milrem THeMIS. De modulaire UGV is breed inzetbaar, van het verkennen van het terrein, tot het vervoeren van goederen en gewonden. Het beeld van Koen is in deze bewerkte foto middels software (AI) naast de UGV geplaatst.
Climax
De laatste 24 uur van de oefening zijn ingegaan. De dreiging neemt onzichtbaar toe; het is voelbaar. Ergens, verscholen onder bomen, camouflagenetten en poncho’s, zit de Charlie-groep van het derde peloton. Nogmaals nemen ze de tactieken door, mocht de vijand ze vinden. Sergeant-majoor Nicky grinnikt even verderop. Hij heeft de exacte locatie al lang doorgegeven aan de Amerikanen.
“De oefening loopt bijna op z’n eind, maar ik hoop nog wel op een mooie climax”, vertelt een jonge korporaal die met zijn mitrailleur op een tactische plek ligt. Hij speurt de omgeving nauwlettend af. De minuten tikken langzaam weg. Het worden uiteindelijk uren.
De ‘Yanks’ geven de Nederlanders de volle laag
De Amerikaanse ofenvijanden slaan vanuit een onverwachtse hoek toe.
“Vuur!”
Geweervuur doorbreekt de gespannen stilte. De ‘Yanks’ geven de Nederlanders de volle laag. Precies vanaf de kant waarvan ze niemand hadden verwacht. Nonchalant, zonder helmen, nemen de Amerikanen hun posities in en vuren erop los. Hier is dan eindelijk de climax.
“Houd je 360!” “Vuur!” klinkt het in het bos. Het verrassingselement is maar van korte duur. De groep herpakt zich vlot en heeft in korte tijd de overhand. Na een kort, maar hevig vuurgevecht zijn de Amerikanen uitgeschakeld. Van de groep leeft iedereen nog. Een bezwete Amerikaanse sergeant komt even op adem en kijkt goedkeurend om zich. Hoe hebben ze het gedaan?
“Pretty damn good for a supply company!”
